Yaş 35, yolun tam olarak neresi ?

Eski sitem simiole.blogspot’un ilk yazısına not eklemişim: “Demin dışarı çıktım. Topuklu ayakkabılarımın çıkardığı sesten utanmamak istiyorum. Ancak o zaman gerçek bir kadın olacağım“. 12 yıl sonra 10 santim topukların üzerinde şirketin kantinine doğru yürüyorum, yanımda F. diyelim kendisine, yakışıklı bir erkek var, kendisini iyi tanimiyorum ama aynı projede çalışıyoruz, yemekten sonra birlikte sunum yapacağız.

“Duydun mu, X  burn-out olmuş, 3 ay rapor almış” diyor bana. Corporate dünyada burn-out ateşten madalyadır. Hem içinde bir hayranlık barındırır (demek o kadar calışmış ki, tükenmiş) hem de bir hafif bir aşağılama (demek gücü yetmemiş, zavallı). “Ben asla burn-out olmam cunku yorulduğum an yavaşlarım, ya sen?” diye soruyor F. bana. “Ben de olmam” diye cevap veriyorum. “Neden, işin için yaşamıyor musun sen?” diye soruyor gülerek. “Ne için yaşıyorsun?

Bazen daha önce üzerinde bilinçli bir şekilde durmadığınız bir düşünce, birine aniden verdiğiniz bir cevapla apacik, net ve olgun bir sekilde karşınıza çıkabiliyor. Arkadaşım bile sayılmayacak F’in mavi gözlerine konuşurken bana da öyle oldu.

“Hayatımın merkezinde işim yok. Hayatımın merkezinde çocuklarım, kocam yok” dedim, “Hayatımın merkezinde ben ve benim hayatla yapmak istediklerim var. Şu soruları soruyorum kendime: Nasılım, iyi miyim, en son ne zaman kendimi korkutan bir şey yaptım, ne zaman bir şeye gerçekten heyecan duydum, en yeni ne öğrendim, üzerimde yaptığım çalışmada kaç adım attım, en son kiminle ozel bir an paylaştım, o an bana ne öğretti, en son ne zaman gerçekten güldüm. İşte bunlar var. Bunlar beni İYİ yapan şeyler. Çünkü ben iyiysem geri kalan her şey iyi”.

Gün bitti, eve döndüm…Kendimde fark ettiğim bazı değişiklikleri düşündüm, bir ay önce doğum günümdü, yahu 35 etkisi mi acaba dedim. Listeleyeyim: Artık eminim mesela herhangi bir durum karşısında neyi istiyorum, neyi istemiyorum. Kesin ve net biliyorum neyi beğendiğimi, başkasının görüşüne ihtiyaç duymuyorum. Aldığım kararlarda birisinin “evet bu doğru karar”  demesine ihtiyacım yok, aferim istemiyorum, daha sakinim. Daha az mükemmelliyetçiyim. Kendimi dünyanin merkezi olarak görmüyorum artık, bu da beni diğer insanlara karşı daha saygılı ve anlayışlı yapiyor. Abuk subuk korkularımdan ve paranoyalarımdan arındım, nasıl oldu bilmiyorum. Sanki bir şeyler rayına oturuyor.

Düşünüyorum da, kendimi aradığım 20-25 ve kendime eziyet ettiğim 25-35 sonrası artık kendimin keyfini çıkarma dönemi baslamış.

Bu nedenle 35i kendi yolumun yarısı değil, yeni bir sayfası olarak görmek istiyorum.

Hepimize güzel yaşlar diliyorum.

Not: Kendi genç kızlığıma üç tavsiye vermem gerekirse şunu söylerdim: para biriktir, lazer epilasyon yaptır, motive olmayı beklemeden otomatik pilot haftada iki üç spor yap, o kafanı taktığın şey var ya, işte onu hatırlamayacaksın bile, o yüzden boşver üzülme.

35

3 thoughts

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s